Cats Meow

De volgende UFO die ik ga afmaken is de Cats Meow, waarvan ik het paneel een jaar geleden bij Merel had gekocht, maar volgens mij is-ie nu helemaal op, want ik zie hem niet meer staan op de website. Wel bij deze Australische winkel .

Voor de achterkant heb ik hele mooie borderstof gebruikt, van Jinny Beyer, die ik al jaren in de kast heb liggen, niet breed genoeg, maar dat is altijd op te lossen met genoeg stof in de lengte over. Zopje vond het wel erg lekker liggen, ontdekte ik vanmorgen, toen ik aan de slag wilde gaan met achterkant groot genoeg maken.

En ondanks het mooie weer, met lieve ventjes in de tuin die mij werk uit handen namen,

ben ik binnen aan de slag gegaan, eerst sandwichen, gelukkig had ik voldoende tussenvulling :-) deze had ik een paar maanden geleden gescoord bij Aztec Rose, waar ze de Engelse Sew Simple tussenvullingen verkopen, op de rol (dus minder kreukels dan in die pakken) en ik heb de super soft wool die heel mooi dun is, maar wel lekker warm om b.v. als lente/zomer quilt op een bed te hebben.  Het sandwichen deed ik met behulp van 2 latten,
heel makkelijk als de quilt niet al te groot is, vind ik, en  ik heb veiligheidspelden gebruikt, om te laten zien hoe ik dat doe. Geen hoge wiskunde voor nodig hoor, gewoon om de 15 cm eentje zetten, en langs de kanten zet ik ze elke 5 cm.

Snel bovengaren (Rainbows, ook 'n jaar geleden bij Merel gekocht) en even dunne ondergaren erbij gepakt, spoeltjes gevuld, -4 stuks voor de hele quilt-, Topstitch naald nr 90 er in, draadspanning op 2 en even testen op een stukje van de onderkant die er toch af gaat, helemaal geweldig, en gaan met die banaan.
 In het midden beginnen, en zo naar de buitenkanten toe werken, 2 uur 's middags gequilt, en 2 uur 's avonds, en toen was-ie klaar!
In onderstaand filmpje kan je zien hoe ik het doe, let niet op de herrie op de achtergrond, dat zijn de tuinmannen, en niet mijn naaimachine die zo loeit.

Op het filmpje valt het op dat ik niet met een quiltwerkblad werk, gewoon de kleine aanschuifbare werkblad, want de grote sleepte ik met de quilt alle kanten op, wat niet fijn werkte. Gelukkig was dit op een quiltweekend, en mocht ik het grote quiltwerkblad uitproberen van iemand die het toch even niet nodig had.

Natuurlijk haalde ik weer iets stoms uit, maar dat zijn weer van die fijne leermomenten, waarbij de digi goed van pas kwam om jullie te laten zien hoe ik dit oploste zonder quiltwerk uit te moeten halen. Ik had wel geluk dat het de stof van de rand van de achterkant was die er toch af moest, want anders had ik toch moeten uithalen, dus knipte ik heel voorzichtig het mee gestikte stof zo dicht mogelijk tegen het stikwerk aan los, zonder in 2 lagen stof te knippen.

En toen was het slechts een kwestie van de overgebleven stof van tussen het stikwerk weg te trekken, wat heel makkelijk ging! Jeuj! :-)

Doorgequilt met een motief welke ik ook al voor andere quilts heb gebruikt, maar ik vond het er wel mooi bij passen, het lijken net gekrulde staarten, maar je kan er ook regendruppels op een waterplas in zien. Ik laat even de achterkant zien, daarop komt het quiltwerk nu het beste uit op de foto

Woensdag staat in het teken van bies maken en opzetten, volgens mij had ik hier toen de top klaar was al stof voor klaargelegd, maar waar? 

Oja, even over de vorige tussenvulling, die van zijde; Inge vroeg hoe en wat en waarom: ik heb hem hier gekocht, even naar beneden scrollen, en hij kwam -ik meen- op 25 euro per meter. Het quilt als een droom zo lekker met de naaimachine, en  ik wil best een klein stukje opsturen om uit te proberen hoe het met de hand quilt. Geeft maar een gil (op=op).

Antieke quilt is af!

Het begon allemaal jaren geleden, in Mei 2009, toen Guute op haar blog hier vertelde over de antieke quilts in Quiltmania, en dat ze er best wel een patroon van wilde maken, maar welke ging het worden, en wie wilde dan meedoen met haar. Hier hakt ze de knoop door, en ik besluit ook mee te doen, via de door haar aangemaakte (en inmiddels ook alweer opgeheven) Yahoo group konden we elke maand een randpatroon downloaden, en maken weer.

Sommige dames gingen zeer voortvarend en consequent van slag, en maakten braaf supersnel een border af, ik was iets trager, (ja serieus, ik hoorde niet bij de groep hardlopers), en net als andere dames maakte ik de quilt niet helemaal volgens plan, maar liet wat weg en voegde er wat van mezelf aan toe. Ik was nl al jaren met dezelfde Aunt Grace stoffen hexagonen aan het maken, en die zouden als afsluiter heel mooi staan.

Donderdagavond was de top klaar op de bies na, vrijdag ben ik -nadat ik eerst Evelien had afgezet bij haar studentenhuis in Amsterdam, en genoten van een zalig kopje Nespresso, what else?- ermee naar Merel's Birdblocks  gegaan,

even kijken of zij er een beter bijpassende stof voor de bies had. Het was druk in de winkel, we kwamen amper toe aan kletsen, maar het was wel gezellig. Ik kwam niet met lege handen thuis, kijk eens wat een vrolijke stoffen ik heb gescoord!

En ook hitte bestendige siliconen vingerhoedjes, voor als ik weer eens biaisband ga maken, (ik kom er altijd met gevoelige vingertoppen van af), en in dat vierkante potje zit iets aparts, het ziet er uit als een blokje groene zeep, maar dan heel vast, en je doet er een heel klein beetje van op de binnenkant van je handen, en dan heb je antislip handen! Niet aan te bevelen voor nachtelijke avonturen, tenzij dit wenselijk is. ;-), maar ideaal als je supergladde handen hebt van bv. afwassen, en daarna weer wilt gaat quilten. Nu heb ik geen antislip handschoenen meer nodig; de laatste keer naaide ik dwars door een vingertopje van de handschoen, en toen kon ik uithalen! En ik heb ook geen idee meer waar ik ze heb gelaten, dus heb ik de antieke afgelopen week met blote handen gequilt.

Vlak bij de parkeergarage (steenworpafstand van Birdblocks)zag ik deze studenten, genieten van hun studentenleven, ik hoefde me niet af te vragen welk huis van hun was, wat een zooi! Als dit de buitenkant is, kan ik me bij de binnenkant wel wat voorstellen

Ik wipte ook even binnen bij de H&W, in het pand naast Birdblocks, maar de mij onbekende dame achter de toonbank -die 2 buitenlandse mannen aan het helpen was- zei dat Annelies er niet was, dus toen ben ik maar weer weg gegaan. Of had ik me moeten voorstellen, "haai, ik ben Shirley."?  Naaah, daar ben ik te verlegen voor.

De keuze voor de bies is dus de gele bloemetjes stof geworden, waarvan ik zelf nog 1,5 meter van had liggen, en de rode klemmetjes die ik van mijn moeder heb gekregen voor mijn verjaardag,  zijn een uitkomst!

Ik stik dus eerst de bies tegen de goede kant van de quilt, sla dan de bies om naar de achterkant, waarbij ik zorg dat de bies over het stikwerk heen valt, en dan stik ik op de voorkant, naai precies net naast de bies, waardoor de bies aan de achterkant ook vastgenaaid wordt.

Zondagmorgen heb ik eerst alle zwarte takkertjes er uit gehaald, onder het kijken naar heel wat afleveringen van the Killing (hier ook online te zien), en ook heb toen ik de ophangsleuf die al met de bies was meegestikt, met de hand (allicht) vastgenaaid (foto is gemaakt na het wassen).

Dat viel nog niet mee, want the Killing is een Noorse serie, en dus niet te verstaan voor mensen die deze taal niet machtig zijn, maar gelukkig zat mijn meekijkende lief wel op te letten. Met 6 colorcatherdoekjes -waarom 6?- is de quilt in de was en daarna in de droger gegaan, en nog een beetje klammig legde ik hem op het gras, om bij daglicht te kunnen bewonderen.

Zipje en Zopje roken een verse quilt al van verre, en kwamen meekijken, Zopje wilde testen of het wassen geen afbreuk had gedaan aan het lekkere ligwerk,
 
en goedgekeurd mocht ik hem weer oppakken, Zopje verliet niet geheel vrijwillig zijn pas verworven plekje. De rechter foto laat de kleuren zien zoals ze echt zijn. Hij is echt heel mooi uit de was gekomen, het quiltwerk geeft een antiekerig rimpeleffect, terwijl de quilt niet gekrompen lijkt.

En zeg nou zelf, is het geen snoepje!

Hij is gemaakt voor op ons bed, past perfect, en de ophangsleuf zit er op voor het geval ik hem ook eens tegen de muur wil hebben.

Hij sliep heerlijk, zo lekker licht! En zie je op de foto hoe mooi hij drapeert om de hoek van het bed, hij valt zo soepel, en dat alles door de zijden vulling, gekocht bij Birdblocks. Geeft geen krimp, is gewoon in de wasmachine te wassen en in de droger te drogen, wel op 30 graden gewassen, en op 'voorzichtig' programma gedroogd, maar dat doe ik met alle quilts zo. 

Nog even doorbijten

De antieke quilt is nog steeds niet af, hij was het wel al bijna, maar ik ontdekte dat de achtergaren veel te strak gespannen was, en dit ben ik nu aan het uithalen, ongeveer 2/3e van de totale oppervlakte aan quiltwerk, het hele middendeel. Wist je dit nog niet? Nou, dan heb je deze  zipjezopje.weblog niet gelezen,  daar schrijf ik bijna dagelijks, terwijl blogspot voor noodgevallen is.

Moed verzamelen en actie!

De antieke quilt is dinsdagavond gesandwiched, en aangezien ik met licht ontstoken ogen zat, heb ik geen lijmspray gebruikt. Het feit dat de lijmspray op was, en ook nergens in Roosendaal te koop was, scheelde met het doorhakken van deze knoop. Ik wilde hem dus met de Micro-stitch tacker doen, maar helaas was ik vergeten tackertjes te kopen bij Janny, en dan nog, ik kon mijn Micro-stitch nergens vinden, dus ook dat idee verdween in de prullenbak. :-) Ik ging het met veiligheidsspeldjes doen, en met het volle doosje voor het grijpen, ging ik aan de slag, nadat ik de boel eerst op de latten had gespannen, wat een oppervlakte!  Helaas was het aantal veiligheidsspeldjes niet toereikend voor de hele quilt, wie had dat gedacht, maar niet voor 1 gat te vangen greep ik naar draad en naald (nee, niet naar de fles, dat stadium ben ik al lang voorbij, want het helpt niet echt in tijde van crisis) en na een dik uur van rijgen, pijnlijke vingertoppen en veel strekken, want arme rug en buikspieren, je staat zo ver naar voren geleund om er bij te kunnen, kon ik de punaises er af halen en viel de quilt prachtig soepel op tafel, oooh wat een juweel,  nu al! Het middelste deel kon ik nu op mijn gemak rijgen, en in opgevouwen toestand nam ik hem mee naar quiltshop Leur om mooi garen uit te zoeken. Het is de pastel van King Tut geworden, elke inch in subtiele kleuren variërend. Voor de huizenquilt heb ik prachtige garen van Aurifill, en een witte achterkantje.   Kwijlend stond ik na afrekenen bij de kassa naar de nieuwe stoffenserie van Paintbrush studio (Marblehead) te kijken, te mooi voor woorden!  Foto's hier zetten gaat lastig (lukt me niet), maar ze staan wel allemaal op mijn Facebookpagina. Mijn gezond verstand overwon, en nu zit ik thuis, inspiratie op te doen (eigenlijk gewoon moed te verzamelen) voor een patroon op de antieke. Ik denk dat ik het al weet, maar ik heb even een zetje nodig. Ik kijk graag op Longarm quilting sites, waar je de all-over patronen in het klein kan bekijken, gewoon voor een idee, zoals op deze pagina of op de website van Nonnie, wat een mooie quilts zijn hier te zien. Ik wil de antieke niet te druk doorquilten, niet te dicht op elkaar, zodat het een soepel vallende quilt blijft. Een patroon voor op de huizenquilt heb ik al gevonden, klik hier: Baptist Fan Video om te zien hoe een longarm quiltster het patroon maakt. En zo wil ik het ook doen, maar dan zonder die plastik mallen, want ik doe het gewoon op mijn Bernina, maar het principe is het zelfde. En als je nou lang genoeg treuzelt met knopen doorhakken, is het alweer tijd om voor het eten te gaan zorgen, gelukkig zorgen de vele regenbuien ervoor dat ik geen gras kan maaien, dus die vluchtroute kan ik niet nemen, maar boodschappen doen en nadenken wat we gaan eten (of beter andersom, dat shopt wat economischer) kost ook tijd, en voor je het weet is het avond. Zoef, wat was dat? Weer een dag voorbij zonder dat er gequilt is.  Nee, daar stinken we niet, in, met 2 volwassen kinderen in huis die ook goed en graag kunnen koken, ga ik delegeren. Eens kijken, oudste spruit zit net nat van de fitness achter haar bureau, bij te komen, en spruit 2 zit ook nat achter zijn bureau, van het douchen, want net uit bed! (het is dus bijna 4 uur in de middag). Spruit 3 laten koken is niet handig, wilt het eetbaar zijn, dan is supervisie raadzaam ;-) en daar heb ik geen tijd voor.

Billen, boys en bee

Ja, met de billen bloot, want met de hoeveelste quilt ben ik nu al beginnen, en hoeveel liggen er niet in de wacht? Dit is een quiltblok waar ik al zolang verliefd op ben, ik geloof wel al langer dan 10 haar dat ik van plan ben hem te maken, maar nooit kwam het er van, niet dat ik het net kon, maar gewoon, er kwam steeds wat anders tussen. Een paar maanden geleden had ik er eentje gemaakt voor een loterij, en toen was ik stellig van plan om gas te geven, maar er kwam weer wat anders tussendoor wat meer aandacht nodig had, blijkbaar.
 bij Ingrid had ik er al lekker aan gewerkt, zo tussen de aanwijzingen geven door; eentje was al af, en de 2e zat in delen in elkaar. Zo leuk, gewoon met op maat gesneden onderdelen aan elkaar gestikt, maar het dak was een gewriemel om toch netjes te krijgen op het tempo dat ik gewend en, en dus heb ik donderdagmiddag op de bee dak en schoorstenen op  de paperpiece methode gedaan, en toen sloot alles wel snel goed aan, en was het 3e huisje net na het avondeten ook geboren. En zo hangen ze, boven de Girls Day Out blokken, waar ik vanmiddag weer aan ga werken. De kleine huisjes hangen er even ter illustratie bij, om aan te geven hoe groot de rood-witte zijn.

Het was een onrustige bee, begon heel gezellig en eindigde heel gezellig, Angela showde haar snelle kikkerquilt (kraamcadeau), en dook in de boeken ter inspiratie 

   

en Miranda zat naarstig te werken aan haar camelot quilt, wat een ijverige dame, ze schiet al lekker op.  

Het onrustige kwam omdat ik mijn aandacht moest verdelen tussen de dames in de kamer en de monteurs in de hal. Monteurs? Jazeker, ons huis is een magneet voor monteurs, de een is nog niet weg, of de ander komt er al weer aan, en deze keer zijn het alarm-installatie monteurs, die zijn wat jonger dan de vaatwasmachine monteurs, maar op het gebied  'prettig voor de oogjes'  winnen de loodgieters en elektromonteurs het. 

Dat gezegd hebbende, gaan we weer verder met de alarminstallatiemonteurs, want woensdag was ik koud het huis uit, of het alarm begon te piepen, niet de door merg en been gaande sirene van het echte alarm, maar de piep van "hé, kom eens kijken, ik wil je wat vertellen". Piep, piep, piep, net als een monitor van de hartwerking, een sinusritme neigend naar tachycardie. Juist ja. 

Suzanne werd er stik sacherijnig van, elke keer als ze het gepiep uitzette met de code, bleef het een paar minuten stil, en dan begon het weer. Ik kan me zo voorstellen dat ze blij was dat het tijd was om naar school te gaan, mijn lief achterlatend met het lot te wachten tot de monteur zou komen, want die was natuurlijk gebeld. Mijn lief kan tegen piepjes, rammeltjes en andere geluiden die bij mij op de zenuwen werken, en heeft tot bijna 3 uur moeten wachten eer het verholpen was, en toen kon het alarm er op en hij ook naar zijn werk, zwaar balen natuurlijk. 

Dan denk je dat het probleem is opgelost, en slaap je nog op je diepst, als je rond half 8 ruw gewekt wordt door een stampvoetende en smerige taal uitslaande tienderdochter die de trap afdenderd en tierend het gepiep-piep-piep uitzet. Ik droomde vlak daarvoor dat ik aan het werk was, en een patiënt aan het helpen was, piep-piep-piep;

Om de paar minuten stoof dochterlief, -die steeds grover in de mond werd, en hierbij mijn woordenschat op dat gebied behoorlijk vergrote- trap op trap af, even stil, en dan weer gepiep. Met een "nou nou, beetje kalm blijven schat", nam ik deze taak van haar over, want ook ik kan niet langer dan een halve minuut naar het gepiep luisteren zonder dat mijn tenen beginnen om te krullen, en dochterlief moest zich ook gaan klaarmaken voor naar school te gaan. 

Dochter gaat naar school, manlief naar zijn werk, beiden verlaten het pand met een "gelukkig dat ze weer thuis is", en ik bel de centrale om een monteur te bestellen.  "Monteur zal zo snel mogelijk contact met u opnemen", krijg ik te horen, en ik begin aan mijn ontbijt,  en loop ondertussen steeds op en neer naar de voordeur om het geluid uit te zetten. Na een uur bel ik de centrale weer op, nee, de monteur heeft me nog niet gebeld, en ik waarschuw haar, dat als hij niet snel belt, ik Gooise Vrouwen maatregelen ga nemen, op z'n Willemijns een alarm uitzetten heb ik altijd al willen doen. 

 Binnen 5 minuten heb ik de monteur aan de lijn, en als hij hoort hoe ik op het randje van gewelddadig worden zit, legt hij me uit hoe ik het gepiep zonder iets kapot te maken uit kan zetten, ik doe wat hij zegt, en dan is het opeens heerlijk stil in huis. Diepe zucht. 

En 's middags kwamen ze dus langs met nieuw materiaal, waren een dik uur bezig met alles vervangen, controleren en doorschakelen, kopje koffie, ja graag, en ja, dan moet je af en toe ook weer iets doen, aanwijzen of meekijken. 

Dagje op pad

Toen ik woensdagmorgen half 10 Blokzijl binnen reed, leek het wel of ik in de wereld van Anton Pieck was beland, wat een prachtig stadje is dat; ik kan me de aantrekkingskracht wel voorstellen om er te wonen, of gewoon langs te gaan als toerist. "Zodra jij een naaimachine hebt, kom ik je wel naailes geven", stelde ik haar voor op het quiltweekend in Loon op Zand, georganiseerd door Dorry voor haar vaste klanten, en was nu gast bij Ingrid, en oooh wat was het een gezellige dag! Het leek het net of ik door mijn beeldscherm heen haar weblog was binnen gestapt, best wel een grappige gewaarwording dat nu alles 3D was, en dat de poezen en hond bewogen, en de verhalen werden nu verteld, ipv dat ik ze zelf moest lezen. ;-) Na een rondleiding door het prachtige oude huis met de heerlijk in stijl aanwezige prachtige quilts gingen we aan de koffie met heel wat lekkers, dit was onze ochtend hapje bij de koffie:

en dit snoepten we op bij de middagthee:
 ojee, op, nou ja, ze waren zalig, met en zonder slagroom, afgetopt met een aardbeitje. Te lekker, en ik ga uit zelfbescherming ook niet op zoek naar deze koekjes, want pak open=pak leeg. Ik ken mezelf.

o foei, wat een zalige zonde was dat, en ik zat nog niet koud of mijn schoot werd al verwarmd door een zwart-witte poes, aanhaliger en kroeleriger dan je voor mogelijk houdt;

bij het 2e kopje koffie (Ingrid vertoonde duidelijk uitstel gedrag door me maar te voeren met koffie, gebak en verhalen :-) ) kwam ook poes nummer 2 erbij zitten (geen foto hiervan), poes 3 en 4 gingen heerlijk in de buurt op hun vaste plekje liggen, en Brechje kwam ook een kijkje nemen, keek van mijn volle schoot recht in mijn ogen aan, en ik zag dat hij dacht: "Ik mag er zeker niet bij komen liggen, hè?", en zo stond hij een tijdje met zijn kop tegen mijn arm aan, stil voor zich uit te kijken, en slofte toen naar zijn mand in de hal. Toen het echt niet meer langer kon uitblijven kwamen de naaimachines in actie,

en hielp ik Ingrid over haar koudwatervrees heen. Geen onderdeel van de machine lieten we ongemoeid, er werd overal in en onder gekeken, een mens moet immers eerst weten hoe iets werkt, voordat je er mee kan werken, zodat je logisch kan redeneren als er iets mis gaat. En gelukkig ging er tijdens het naaien van lapjes van alles mis (liever nu dan wanneer je er alleen voor staat), draadjes werden opgevreten door het spoelhuis, kwamen klem tussen spoel en spoelhuis te zitten,  zodat het spoelhuis er helemaal uit werd gehaald om ze weer te verwijderen, wat lastig ging, waarvoor ik even hulp inriep, maar toen hulp terug belde, had ik de klus al geklaard, zoals je ziet op de foto.

(charmante foto LOL), ook om te laten zien dat het allemaal vrij eenvoudig is (als je je kan herinneren hoe het alweer moest), je kan uit elkaar halen en weer in elkaar zetten en dan doet-ie het gewoon weer. Een heerlijk machientje wat dit betreft hoor, en als een volleerde monteur zette Ingrid het steekplaatje weer vast op zijn plek.

Ik heb haar dit express een paar keer laten doen, want als je niet oplet dat het pinnetje van het spoelhuisje precies in het inkepinkje van het steekplaatje zit, dan kan je niet naaien, dan draait het spoelhuis gewoon bij de eerste steek 1 slag in de rondte en slaat hij vast. Dit had ik de eerste keer met mijn SF en wat heb ik peentjes gezweet, eer ik het probleem ontdekte.

Opgestaan plaatsje vergaan is echt een kattending,
 
's Middags voelde ik dat er ogen op mij gericht waren, en jahoor, 2 paar prachtige ogen keken me haast verliefd aan, oooh, ik smolt.

Na een lekkere lunch en weer even doorwerken (ik zat te werken aan een nieuw project, o foei, gij zondaar) hield Ingrid opeens een perfect 4 patch omhoog, tot haar grote verbazing :-) , want wat sloot het mooi aan op het kruispuntje, en het was eigenlijk minder eng dat ze dacht, soms leek het haast toveren, met zo'n lief naaimachientje!

De dag ging veel te snel voorbij, na een zalig diner en een vlotte autorit schoof ik om half 11 de straat bij ons in, compleet de punt af, maar o zo happy!  Zipje en Zopje waren blij me te zien, waren extra kroelerig, snuffelden even aan mijn kleren met hun bekjes open, ik kreeg nog een paar heerlijke kopjes, en toen gingen ze weer naar buiten, op muizenjacht, want je kan wel alles overdrijven hè. Morgen laat ik mijn nieuw project zien, zomaar een tussendoortje hoor, ik zal de GDO niet verwaarlozen, ik kan wel multitasken.