1e Kerstdag

Hele fijne Kerstmis allemaal!

Op Kerstavondmiddag (de middag voor kerstavond) was oudste dochter ook thuis, en hebben we de kerstboom verder opgetuigd,

 hij is weer lekker bont, er zijn maar 3 ballen kapot gevallen, en de piek staat maar een klein beetje scheef, de grote kerstmannen van Jim Shore staan mooi onder de boom op de treeskirt,  Zipje heeft gekeken of hij er nog tussen paste, en dat ging wel, maar hij vond zijn kussen toch zachter liggen.

Op kerstavond mochten de Secret Santa pakjes ook geopend worden, en dit trof ik tot mijn grote vreugde aan,
 een beeldig lapje, mooi bandje, zalige spelden -hoe wist Santa dat ik deze heel graag gebruik?- het bloemenmandje is een naaldenboekje, en het kerstengeltje gemaakt op een ouderwetse wasknijper gaat morgen de boom in, ik zal er met hete lijm een haakje op bevestigen, en ik denk dat ik morgen ook  het liniaaltje ga maken,

De stoofpeertjes, blanc manger en gekaramelliseerde sjalotjes staan al klaar, de avond tevoren gemaakt, en buiten op een veilig plekje vannacht afgekoeld, en vanmorgen was het een gezellige boel aan de keukentafel, die in de woonkamer staat, maar omdat hij vroeger in ons oude huis in de keuken stond. De jongste dochter helpt niet mee, die is te verkouden, maar verder zijn we heerlijk bezig geweest met vlees en groenten snijden, terwijl manlief de schotels opmaakt, het loopt als een geolied machientje, en er zal niemand met hongerige blik van tafel gaan, de komende dagen!

Felice Navidad wordt opgezet, en we rammelen nog een keer met de Boggle stenen, voordat de visite komt, helaas voor het eerst in mensenheugenis zonder mijn oudste broer en schoonzus, die beiden geveld zijn door de griep :-( , maar hun dochters en een vriend komen zo aan met de trein, de Scrabble en Cluedo staan al klaar.

Ik moet niet vergeten om me nog te verkleden, een beetje netjes willen we er wel uitzien, maar wel gewoon comfortabel netjes, dus het strakke hemdje, gekocht om vetrollen een beetje plat te drukken, zodat het niet lijkt alsof ik 2 bh's onder elkaar aan hebt, gooi ik uit. Elke keer als ik ga zitten, kruipt het op, en dan ga ik staan, en moet ik eerst alles fatsoeneren, eer ik kan lopen, nou, dat haalt toch de hele vaart uit het "snel de stokbrood uit de oven halen", of "blijf maar zitten, dat pak ik wel." Nee, vrijheid blijheid.
                                      

Showen

In de aanloop naar Kerstmis -gisteren dacht ik heel even dat het vandaag al 1e kerstdag was, en ik kreeg het toch een partijtje warm!- wil ik jullie een hele leuke show&tell laten zien. Niet van mijn eigen quilts, been there, done that, maar gevonden op Youtube, even lekker kwijlen, het is een hele informatieve tell, maar dan moet je het natuurlijk wel kunnen verstaan. Gelukkig is er voor de kijker ook genoeg te zien, anders had ik wel een podcast laten horen. De mandjesquilt op het laatst is zo schattig :-)

Ik houd wel van leerzame filmpjes, en heb net deze bekeken, met mijn zoon achter me staand, zich afvragend of deze machine wel in de slaapkamer van de oudste zou passen. Uh, en dan nog, voor 25.000 euro? Doen we maar niet.

Nou, snelheid is wel fijn, maar veel hebben maakt niet per definitie gelukkiger, en ik ben al zeer tevreden met wat we hebben. Als er iets is wat ik dit jaar heb geleerd, is dat hoe meer je hebt, hoe meer er ook kapot kan gaan.

Kijk eens wat een leuk wolken quiltpatroon, deze is uiteraard ook heel goed te doen op eigen naaimachine, makkie!

Hele fijne Kerstavond en Kerstdagen, of zal ik morgen nog tijd hebben om een blogje in de lucht te gooien? Even nog mijn maskertje afhalen, voordat het niet meer kan,
of zal ik het zo laten?

Zonnig

De kerstman staat onder de douche, zo zag ik in het persbericht, 

 mmm, zo krijgt het liedje "let it snow, let it snow, let it snow" opeens een hele andere betekenis, sprak zij zuchtend. 

Met deze mooie kerstgedachte heb ik 

alle namen van zowel weblog als blogspot opgeschreven en in een hoge hoed bakje gestopt, er werd flink geschud en geroerd,  ik plukte er -niet kijken!- een briefje uit,

en toen zag ik dat deze mooie lapjes na de kerst naar Janneke gaan! 

  Zet je zonnebril maar op Janneke, bij het openen van de vlop, maar dan moet je nog wel even je adres naar me toe sturen, mail het maar naar me (klik).

Kerst stress

Heerlijk, nog 3 dagen en dan is het Kerstmis! De lichtjes branden buiten, de sneeuw denken we er bij.

Van de kerstballenruil, georganiseerd door Miranda, (die helaas problemen heeft met haar blog), heb ik dinsdagavond al mijn pakje ontvangen. Een mevrouw een eindje verderop in de straat en met dezelfde achternaam als ons belde me dinsdagmiddag op, zei dat er maandagavond een pakje bij haar was afgegeven, en bij het open maken ontdekte ze dat hij niet voor haar was, en ik zei dat ik er gelijk aan kwam. Ik huppelde naar Jacqueline, zo heet zij, en ze overhandigde me de dikke enveloppe, en ik gluurde er in. Oeh, mooi, dankjewel Petty

   Het is helaas te zwaar om in de boom te hangen, of de takken zijn te slap, dat kan het ook zijn :-)
Ships, ik zie net dat het al binnen moest zijn bij iedereen, ik dacht dat het voor de kerst binnen moest zijn, maar dat is van de andere Secret Santa, mijn maaksel van de kerstbalswap -sinds dinsdag klaar- moet nog de deur uit! Gelukkig kan ik het zelf brengen, dus dat ga ik morgen snel doen, met duizend excuses erbij.
Van de deelnemende dames zag ik alleen op de blog van Katrien haar cadeautje, ha, die heb ik in de maak gezien.

Grijpt de kerststress je ook zo naar de keel, dat je jezelf voorbij holt, in de angst dingen te vergeten, of ben je dat stadium al helemaal voorbij, en kan je rustig een uur zitten te verdoen met het spelen van potjes Ruzzle tegen wildvreemden, terwijl de rest van het gezin zich op hun eigen kamer bezig houdt met computerigheden.

Zopje voelt dat er wat in de lucht hangt, behalve water, heeft geen Ruzzle, en ook geen computer, het regent al dagen, en de vogels en muizen houden zich koest, dus ook daar valt geen lol aan te beleven. Tot overmaat van ramp is Zipje in geen velden of wegen te bekennen, hij ligt boven, gék word hij van zijn hyperactieve broer die constant op de loer ligt en aanvalt net wanneer hij wilt slapen-. De kerststress kan geen kant op, de krabpalen hebben het allebei al moeten ontzien, ik heb de kleinste tot twee keer aan toe recht moeten zetten, en ik zag het met een woeste blik omhoog kijken toen hij op de treeskirt onder de kerstboom lag, hij wilt actie, en ik sta op het punt om hem naar buiten te laten, niet de boom aanvallen please!

En toen zag hij de schoenen van het baasje,  4 stuks naast elkaar, mét veters, en lekker diep, en ze zijn van koe, of zo, ruiken heerlijk woest, en hij valt aan alsof ze dood moeten. Ik zie het vanuit mijn ooghoek gebeuren en schiet op hem af, dat zijn Bommels, daar willen we zuinig op zijn, en ik zet ze in de hal, buiten klauwbereik, en pak de ruige vrijetijdsschoenen van mijn man, en zet deze in de kamer. Zopje herkent een goed ding al van een afstand, ziet de veters, ruikt de boslucht van de zolen, neemt een duik en springt er vol in.

Met in elke schoen een voorpoot houd hij ze in bedwang, stel je voor dat ze ontsnappen. Ik zat aan tafel,  lachte me rot om zijn capriolen; helaas ligt de digi boven, en maakte met de iPhone de foto hierboven, en dit filmpje:

Gestoord

Na een ontbijt en een paar onverkwikkelijke doch noodzakelijke huiselijke bezigheden plofte ik neer in mijn luie stoel, om de rest van Love Actualy te bekijken, eergisteren moest ik na een kwartier al afhaken, en dan is het heerlijk dat je het kan opnemen. Dit is zo'n super romantische film, met een tikje zielig, tikje ondeugend, tikje gemeen en veel humor, ik heb ook zitten lachen, snuffen, boos gekeken en met een Aaawh gevoel de hele film afgekeken.

Oeps, al half 2, ik moest snel de kerstbingo trekking doen, en het was zo half 3, snel een bestelling klaarmaken (de gekleurde en bruine stofjes van hier doen het heel goed!) -in het echt zijn de kleuren dieper- En wil je een kans maken ze te winnen, kijk dan bij mijn vorig blogje!

 

zodat-ie nog de deur uit kon, en toen als de gesmeerde bliksem de auto vullen en naar de vuilstortplaats.  (nee, geen speelgoed wat weg ging, gewoon de tv-kastdeuren en wat zooi)

In een miezerbuitje stond ik mijn boeltje te lossen, en zag een man met een prachtige lading triplex platen, en ook open kasten/bakken, gemaakt van triplex, allemaal in de resthoutcontainer aan het mikken. Toen ik zei dat dit wel erg zonde was, zei hij dat het allemaal presentatie materiaal was dat al jaren in zijn garage stond, en dat ik het zo mocht meenemen, maar daar stak zowel mijn verstand (want wat moet ik er mee?) als de medewerker van de vuilstortplaats een stokje voor. Eenmaal uit de auto moet afval in de container, uitwisselen van eigenaren mag niet, tenzij we dit buiten het terrein van de stortplaats wilde afhandelen. "Nee, bedankt", zei ik, naar mijn verstand luisterend, maar ik keek met pijn in mijn hart toe hoe die mooie platen verpletterd werden door de gemene wals.  

Ik reed door de drukte terug richting de stad, moest nog even langs de garage, maar halverwege voelde ik iets trillen en brommen onder mijn gat. Nee, geen ondeugend ding dat uitgezakt was, maar mijn mobieltje die in mijn kontzak zat. Normaal negeer ik deze als ik rijd, maar ik stond al 10 minuten stil in een file, en na een hoop gedoe -lange vest en jas aan- had ik hem te pakken, lang leve de anti-slip hoes die er om zat, zo handig! Er stond een familielid voor de deur zonder huissleutel, handig, en de tijd van een reservesleutel onder de bloempot is passe, maar gelukkig waren de buren thuis, en hoefde ik me niet te haasten. 

Bij de garage aangekomen, na 2x verkeerd rijden, werd ik vriendelijk geholpen door een koortsig uitziende balie medewerker, even een batterijtje verwisselen van de afstandsbediening van de autosleutel was zo gedaan, en snel toog ik op weg naar huis, om te kijken of degene die me belde omdat-ie zonder sleutel bij de voordeur stond nog binnen was gekomen. Het verkeer en de stoplichten werkten niet mee, maar ik kwam nog redelijk vrolijk thuis aan, en checkte bij het zien van de auto van mijn lief gelijk of de sleutel weer werkte, waarop de auto reageerde met een vals en hard alarm, die ik niet meer uit kreeg, en de deuren waren ook niet van slot gegaan. Snel naar binnen gerend om een andere sleutel te pakken, om het alarm uit te zetten. 

Mijn lief zat aan tafel post door te nemen en keek liefdevol op hoe ik al briesend en stomend mijn jas uitgooide, wat had ik het warm, en wat was ik boos. En ik had een honger, was vergeten te lunchen, hoe was dat nou mogelijk!

Omdat ik niet wist hoe laat de garage zou sluiten, ging ik gelijk weer terug naar de garage, in de auto van mijn lief, om te laten zien dat de sleutel het echt nog niet deed. Gelukkig ging ook bij de balie medewerker het alarm van de auto af toen hij op de sleutel drukte, en de deuren bleven dicht. 

"Kapot", was zijn diagnose, en ik moest maar een afspraak maken om de auto (?) na te laten kijken, "Bel donderdag maar,", zei hij. "Een nieuwe sleutel? Nee, mevrouw, deze kosten 200 euro, we kunnen beter eerst kijken of er niet iets anders mis is tussen de auto en de sleutel," mij aankijkend of ik wel helemaal goed wijs was. 

Maar 200 euro voor een sleutel, dát is toch gestoord? 

Thuis gekomen ben ik aan de boterham gegaan, en heb ik nog even genoten van deze scene om weer terug in de kerststemming te komen

Beeezig

Bij een bezoek aan Quiltshop Leur kon ik het niet laten om dit patroon te kopen voor beelid Angela, die afgelopen maandag 50 was geworden, ik denk dat dit op het lijf van vele quilters is geschreven. Ik had het patroon zelf ook al, overgenomen van iemand die het al gemaakt had, maar als je het hele patroon koopt, zit de tekst gedrukt op witte stof er bij, en zeg nou zelf,

het is toch of je in de spiegel kijkt? Ze hadden daar nog meer patronen van, veel te erg! Maar goed, we moeten met z'n allen de economie toch draaiende houden, en alle kleine beetjes helpen. Angela kreeg dus ook nog een stoffenserie en een goed boek. Het feestje had ze zaterdagavond gegeven, dolle pret met discomuziek, veel dansen en lekker eten, heel even waanden we ons weer tiener.

Dinsdagochtend kreeg ik het in mijn hoofd en besloot de loeizware televisiekast uit elkaar te gaan halen; het grote gevaarte deed al ruim een jaar dienst als opbergplaats voor mijn naaimachines en quiltspul, maar met de grote schuifdeuren was hij verder heel onpraktisch.

 

Ik kantelde hem op zijn rug, en met de laatste 10 cm leek het me een slim idee om met een hand over te pakken, en hem bij de schuifdeur tegen te houden, zodat ik ook met mijn andere hand kon overpakken, vingerbesparende actie dus. Maar helaas schoot de deur uit de rails, en klapte de kast met een dreun op mijn middelste 3 vingers van linker hand, en dat deed zeer kan ik je zeggen, niet voor herhaling vatbaar. "Hoor wat klopt daar kinderen?": Mijn vingers.
Ze waren heel even heel plat, en toen begon het bloed weer te stromen, en was ik me heel bewust van dat ze er nog aan zaten. De rest van de dag voelden de topjes aan alsof ze verbrand waren, maar gelukkig bleven blauwe nagels uit, en dus kan ik ongeschonden aan het kerstdiner deelnemen, maar dan moet ik verder wel oppassen. Vandaag viel er een enveloppe met dit mooi lapje op de mat,
van Claasje, als troost voor mijn zere vingers; oh als ik dat had geweten, had ik mijn andere vingers er ook voor opgeofferd, zo mooi vind ik het! Wat een geinig lapje, en de kaart is ook schattig!

Dinsdagavond was alweer de laatste bee van het jaar, wat gaat de tijd hard, nog even en de dagen gaan weer langer worden :-) Het was donker in de polder op weg naar Heerle, we (Miranda, Diana en ik) genoten van en verbaasden ons over de kerstverlichting in de tuinen, over de top of heel subtiel, smaken verschillen. Het was een klein groepje bij Janny, maar het was er niet minder gezellig om, er werd weer een affe top geshowd door Lorene, die op haar beurt uitleg kreeg van Jeanne over handapplicatie.

Lorene appliqueert mbv kruissteekjes over de randen, gaat lekker snel en het ziet er leuk uit. Even was ik geïntrigeerd door de boezem van Lorene, ongegeneerd zat ik er naar te kijken, heb er zelfs een foto van gemaakt, ojee, maar gewoon vanwege de letters die er op stonden, zo leuk! Niet zelf gedaan, maar wel zelf gekocht :-)

De dames zitten op cursus bij Ilse de Beer, appliqueren volgens de Ted Storm methode (als ik me niet vergis), en Janny was al een heel eind, met steekjes zo klein, dat je volgens mij er wel een pilletje voor kan krijgen, gewoon om een beetje los te komen. Rechts van me zat Franka toch te zuchten, ze had uren gedaan over 1 blaadje voorbereiden en nou bleek hij in spiegelbeeld te zijn. Mijn opmerking "dan laat je het toch zo, gewoon in spiegelbeeld er op zetten" getuigde van weinig kennis, bleek toen ik onderstaand werkje van Janny zag, de blaadjes moeten omlaag buigen, en niet met de puntjes omhoog jubelen.
 Diana pakte de lichtbak uit die ze in een quiltje had gewikkeld, en ze wilde deze toen snel opbergen, maar hoho, dat gaat zomaar niet, showen! Doet-er niet toe dat het een oudje is....

Een quiltje voor haar kleindochtertje, helemaal zelf ontworpen, de paperpieced patronen komen ergens vandaan... ik denk dat ik dat boek met die dieren (iets met Ark of Noah?) beneden in de kast heb staan, maar ben te lui om het te pakken...Maaike Bakker? Of die Australische? Oké, ik kan het nu niet meer uitstaan dat ik het niet weet, ik ga even naar beneden om te zoeken, ben zo terug.

5 minuten later: Zipje lag op de stoel en vroeg aandacht, Zopje liep langs en wilde eten, de vaatwasser was ik vergeten aan te zetten, en er kon nog wat bij, en toen ik in de kast aan het zoeken was, moest ik toch opeens heel nodig plassen (op de wc gedaan, toch wel), en daarna wilde Zipje naar buiten, maar wel langs de voordeur, want achter ligt het bos, en voor ligt de peuterspeelzaal, waar hij graag langs het hek loopt als de kindjes spelen. Maar het is bijna middernacht, de kindjes slapen, en Zipje slofte naar het midden van de weg, om zich uitgerekend daar te gaan zitten wassen, met zijn pootjes op kwart voor twaalf.

We dwalen af, het boek heet A Quilter's Ark, van Margaret-Rolfe, ha, Australisch, mijn geheugen laat me niet in de steek.

Waar was ik gebleven, hoe kwamen we hier op? Het babyquiltje, juist ja, de bee, waar het gezellig en warm was, en er weer een stukje aan Frederike vast zat vlak voor vertrek
en de weg naar huis in de met vlagen potdichte mist, maar ook gezellig.

Zijn jullie er nog? Heel goed, want dan heb ik twee pakketjes stof te verloten onder mijn lezers, kijk maar eens wat mooi, je mag hoeft niet te kiezen, roep (reageer) maar:

even de onderste boven leggen dat je die ook kan bewonderen:

 

was het niet slimmer geweest om een foto te maken van de 2 pakketjes naast elkaar? Jawel, maar dit staat zo mooi, zo gestapelt. Deze 12 lapjes zijn door mijn moeder geverfd, haast te mooi om het mes in te zetten, maar zelfs zo klein (nou ja, 10x 25 cm), zijn het nog juweeltjes. Hier kan je ze groter bekijken. Zegt het voort op je eigen blog, zou ik zeggen. 

Zondag maak ik de gelukkige winnaar bekend.