Feestje!

Zaterdag zaten we op verjaardagsvisite bij mijn ouders, mijn moeder vierde het heugelijke feit dat ze 18 was geworden die dag, zo leuk als je het kan omdraaien en het kan navertellen, daar gaan we toch voor he? Dit was het fibermailkaartje welke ik voor haar had gemaakt, ze herkende haar eigen geverfde stof, en de rode kat moet hun kater Roodje voorstellen, feestelijk opgetut.

Mijn moeder had zich afgelopen dagen beziggehouden met dat wat ze het aller-aller leukste vind om te doen: bakken! Hier staat alles in de keuken klaar in de trommels

Zalige chocolade-noten koekjes (ook in veganistische versie gemaakt, net als de speculaas), heerlijke gember-boterkoek, vingers aflikkende super lekkere gevulde speculaas, en van die mopjes bitterkoekjes, maar dan net even anders, en in de koelkast stonden de 2 soorten mon-chou taart (met kersen of met aardbeien, kies maar, of niet, want er is meer dan genoeg!) en uit de diepvries kwam nog een lange vingertaart(ijskoud het lekkerste), oooh te lekker allemaal, en ik besloot bij binnenkomst dit allemaal in me op nemende helemaal nergens op te letten wat betreft de input, zolang ik maar niet met volle mond praatte, en vooral niet teveel kliederde.

De schaal met koekjes werd regelmatig aangevuld, en op het laatst zette mijn moeder de trommel met koekjes die het hardst gingen maar gewoon op tafel, ze kon anders blijven lopen. Zalige soep vulde tegen de avond de gaatjes op, en goh wat gek dat er niet zoveel liefhebbers meer waren voor broodjes, niemand had meer honger. We rolden -met achterlating van het allerschattigste poesje van de buren die praktisch inwoont bij mijn ouders- naar huis, het beestje is zo klein, dat Z&Z denken dat het een muis is, mochten ze het tegenkomen. Heb ik nou toch vergeten een foto van de cadeautjes te maken, he wat suf! Van dozen gevuld met bloembollen,

een lepel weegschaal voor de speculaaskruiden, tot een kerstboompje van lapjes (nog wel zelf maken) en een schattig Jim Shore doosje met naaimachientje er op.

Halverwege de middag werd ik naar boven geloodst, "kom eens even mee", en ik zag de huizenbouw die al casco tegen de muur aan zat, op de strijkplank lagen de loterijblokken van onze quiltgroep

en aan de muur geplakt ook nog de oefenlap Tifaifai, naar het boek van Dijanne Cevaal, jaren geleden gekocht. Lief mens, Dijanne, we hebben een beetje een speciale band met haar, omdat ze in Australie woont, en -voor Australische begrippen- niet ver van mijn zus vandaan. Nou ja, je moet er nog wel een dag voor uittrekken.....

Dijnne verkoopt ook haar quilts, kijk maar hier.
Mijn moeder gaf me een doosje bonbons, die ze speciaal voor me had meegenomen uit Groede, zei ze, aaargh, nog meer calorieen, maar wat lief!

Zondagavond haalde ik het lintje er van af, ik wilde er wel eentje van proeven. Haha, gefopt, met beide voeten er in getrapt! LOL want dit zat er in, wel snoeperig, maar niet dikmakend, tenzij ik ze onder mijn kleding ga stoppen. Ik heb er smakelijk om gelachen, oooh ik keek vast even beteuterd, even maar....snoepkont die ik ben.

Vandaar dat mijn moeder zei dat ik het thuis pas mocht open maken, en gekocht in Groede, dat is van de quiltwinkel de Parel, waar ze deze snoepjes tijdens de quiltdag had gescoord, een paar weken geleden. We sluiten af met een update van Frederike.

Complimentjes

Complimentjes, wie krijgt ze niet graag? Ik wel, maar soms lijkt het wel of mensen het verleerd zijn om ze te geven, of is men al zo gewend aan mekaar dat ze denken: "weet ze al, ik zeg niks."?  En complimentjes ontvangen is blijkbaar ook een kunst. Als ik een wildvreemde vrouw in het passeren (druk, dus ik liep er al een tijdje achter) in de Bijenkorf vertel dat ze een lekker luchtje op heeft, kijkt ze me aan alsof ik haar voor de gek aan het houden ben, en loopt ze met een onzekere blik in haar ogen richting de lekkere luchtjes afdeling, "even wat opspuiten, want ik stink vast"...... Ik geef een kennis een compliment over haar mooie jas, en gelijk krijg ik te horen hoe duur hij was, en waar ze hem heeft gekocht. Als ik dat had willen weten, had ik daar wel om gevraagd. Zeg gewoon "dank je, vind ik ook", en wees blij dat een ander jouw smaak weet te waarderen.

Eén keer wist iemand mijn compliment wel te waarderen, maar toen stond ik met schaamrood op mijn kaken: jaren geleden ging ik naar theater met mijn wederhelft, en in de pauze gingen we naar de foyer om drinken te halen. Het was er bij de bar afgeladen druk, met lange brede rijen;  en ik volgde mijn lief terwijl we door de massa mee naar voren werden gezogen, als haringen in een ton stonden we tegen elkaar aan gedrukt op het laatst, en ik kneep hem zijn kont en zei dat hij een lekker kontje had... hij draaide zich grijnzend om,"dank je" zeggend, en toen bleek dat hij niet was wie ik dacht dat het was. Roder dan rood bood ik mijn excuses aan, maar hij vond het niet erg, zei hij, en ik wist niet hoe snel ik daar weg moest wezen! Mijn wederhelft stond nietsvermoedend verder naar voren, ik was gewoon achter het verkeerde colbertje aan gelopen.

Onderstaand recept van broccoli quiche kreeg ook veel complimenten, en terrecht, warm of koud, hij is heerlijk!

men neme: een halve kilo broccoli, 2 ons ham in dikke plakken (zelf in kleine blokjes snijden), 250 Gr. Geraspte jong belegen kaas, flesje magere kookroom, klein bakje crème fraiche, 4 eieren, volle (met hoopje, niet afgestreken) theelepel milde mosterd, zout, peper en bladerdeeg.

Hetelucht oven op 180 gr voorverwarmen (gewone oven met boven/onderverwarmjng op 200) Broccoli in kleine stukjes snijden, 5 minuten koken in ruim water en heel goed laten uitlekken! In grote kom mik je alle ingrediënten op de broccoli en ham na. Goed mengen. Leg bladerdeeg in ingevette ovenschaal, prik gaatjes in de bodem en verdeel de broccoli hier over uit. Gooi er dan de ham over, en dan het mengsel uit de kom er over uitgieten. In de oven 45 minuten laten bakken. Het rook zo zalig toen het klaar was, dat men verbaasd was dat dit mogelijk was met broccoli. Voor 6 personen, normale eters. En hij is koud ook lekker, en eenmaal koud is hij goed stijf, warm uit de ovenschaal is hij wat vochtig van de brocolli.

He, gezellig

Dinsdagavond pikte Miranda -sinds kort op een steenworp van ons af wonend- me op, Heerle here we come! Amper gezeten werd ik al begroet door een pak stroopwafels, heerlijk!

Janny kwam aanzetten met een mok koffie, en terwijl de stroopwafel op de mok was gezet, om lekker warm te worden, maakte ik even een rondje, kijken waar de andere dames mee bezig waren. Stitcheries links en rechts van me, en beiden in de wintersfeer, herkennen julie ze? Kijk maar op de blog van Elly. Winter in Blogland.

Marianne was tevens met deze poezen bezig, te gek!

De hartjes op deze kleine blokjes, dat moet een beddenquilt gaan worden, en nee, niet voor een kleuterbed, maar een grote.

De mooie rode keltische knopen van Franka vingen al gelijk mijn oog, en pas toen ze hem hoog hield, viel op hoe mooi het was.

Sorry voor de fletse foto, ik had de digi van Suzanne bij me, een hele goede (kleine platte Canon), het ligt aan de fotograaf. Allemaal met de hand appliqueren, en niet even wachten tot ze de cursus van Ilse de Beer heeft afgerond, (net de 1e les gehad) nee, gelijk volop er in :-) Maar hij is nu al mooi!

Er werd geborduurd, en gekletst,

Miranda werkte aan haar Sinterklaasquilt,

en Janny had gas gegeven en was al klaar met haar huiswerk plus een beetje meer; de stengels zouden komende les pas behandeld worden, althans, zoiets ving ik op. Ik heb heel wat bloemen gezien van Ilse d'r cursisten, deze vind ik wel heel erg mooi. Jeanne was nog met de blaadjes bezig was, of was dit van een ander projekt, ah, doet er niet toe, als je maar lol hebt, en dat hadden ze.

Els zat nergens aan te werken, nou ja, kaakspieroefeningen doen is ook belangrijk ;-) en dat was ook de reden dat ze nergens op de foto staat, ik kreeg de lens niet scherp gesteld op haar gezicht LOL. Kortom, 't was gezellig, mijn Frederiekje groeide zelfs een stukje,

en zo was de avond om voordat we er erg in hadden, 2 kopjes koffie een 1 stroopwafel later. Bij thuiskomst kon ik gelijk de 2 delen van revenge bekijken, die opgenomen waren, heerlijke serie!

Lekker smeren

Met het vooruit maken van deel 1 van de Mystery BOM voor Quiltshop Leur (en hierbij ook het patroon vertalen naar het Nederlands voor de klanten, zonder er gelijk een keukenroman van te maken), ben ik lekker zoet geweest de afgelopen dagen. Vooral met veel schrappen :-) Ik houd van orde en netheid, ahum, wat betreft quiltprojecten, en heb eerst maar alle stoffen voor deze BOM in zakjes gedaan, en genummerd. Lang leve de Zipper zakjes!

Ik had mijn Pfaffje al op tafel gezet, toen ik uit een zwart kistje het kleine zwarte mormel hoorde piepen, " Ikke ook, ikke ook!" Ik haalde ze voorzichtig uit haar kistje, en zette ze op tafel, naast haar grote peettante, en ze keek me met die grote puppieogen aan.

"Eérst even checken of je niet droog staat, want anders is dat vragen om problemen",  zei ik sussend. Een naaimachine die langer dan een paar maanden stil staat, moet eerst even geolied worden, want alles zakt naar beneden, net als de borsten. En droog stond ze, dat hoorde ik al toen ik aan haar wieltje draaide (altijd naar je toe draaien, nooit van je af!), schraap, schraap. Snel naar de weblog van Francis gegaan, want daar had ik zoveel informatie op dit gebied gezien, onlangs, dat wist ik niet, zoveel smeerpunten!?, net als dat ik laatst verbaasd hoorde over hoeveel G-spots er zijn, niet alleen die ene onderaan (jeweetwel), maar jemig, ze zitten overal! Zelfs in je oor, nou ja, het moet niet gekker worden. Ik kijk voortaan wel link uit, als iemand me iets wilt toefluisteren, voor je het weet zit je aan een orgasme. Gaat allemaal van m'n quilttijd af!

Na het smeren moest ze nog een nachtje uitdruipen op een oude poetslap,


en daarna kon ze even warmlopen op een paar restjes stof, oeh, ze snort mooi, als een poesje. Pfaff staat er wel zielig bij, haar tijd komt wel weer, deze BOM is niet het enige waar ik aan bezig ben, stel je voor!

Geheimpje verklappen

Dat doen we graag, een geheimpje verklappen, tenminste, als het niet doorverteld wordt, want dan is het niet leuk meer, of maakt dit het juist extra spannend?

Toen ik een paar maanden geleden niets vermoedend bij Quiltshop Leur naar binnen stapte om een quilt te brengen om in de winkel op te hangen, stapte Monique op me af, met in haar ogen een vrolijke twinkel, en een blos op haar wangen alsof ze net het boek '50 shades of Grey' uit had.

"Mag ik je wat vragen Shirley?", zei ze, en nog voordat ik mijn mond open kon doen gooide ze het er uit.  Van Moda kwam er deze herfst een nieuwe stoffenlijn uit, om te kwijlen zo mooi, en er werd hiervan voor de quiltwinkels over de hele wereld ook een Mystery BOM van 8 maanden uitgegeven, en of ik deze wilde maken voor de winkel, en gelijk ook de maandelijkse uitleg wilde vertalen?

Grote vraagtekens bij Monique waren, hoe groot de quilt ging worden, en hoe hij er uit kwam te zien, want ze had maar een heel klein stukje van een blokje op foto gekregen, en daar kon je nog alle kanten mee uit. Over de afmeting maakte ik me geen zorgen, zolang ik het maar op de naaimachine mocht doen, en geen inches in centimeters om hoefde te rekenen, had ik er wel vertrouwen in. En ja, niet weten wat het eindresultaat wordt, dat vind ik toch wel heel erg spannend, ik wil graag weten waar ik aan begin voordat ik er aan begin.

Wat duurt het wachten dan lang, eer de stoffen binnen kwamen, met patronen; ondertussen naaide ik me suf als afleiding, UFO's afmaken.

De Bow-Tie ligt onder de trap te wachten tot-ie droog is achter de oren, en dan mag hij ook helemaal op de foto.
Ik dwaal af.

Een paar dagen geleden was het zover, en zaterdagavond kwam Monique het pakketje stof met papierenwerk brengen, zelfs Zopje kwam aan tafel om het te kunnen bekijken, of was het hem deze keer te doen om de aandacht van de kinderen van Monique?

Zal ik eens wat laten zien van de stofjes? Dit zijn ze. Oei, dat zijn wel erg kleine plaatjes

Helaas lukte het zo laat op de avond niet om de kleuren goed op de foto te krijgen, dus heb ik creatief geknipt en geplakt via een stoffensite

oeh mooi he?  Hij is ontworpen door de dames van Border Creek Station en hij is in Amerika nu al een hit!

Ik heb de inleiding al op papier gezet voor de winkel, (heb af en toe moeten schrappen, omdat het teveel een roman werd ipv een inleiding) en ga voortvarend verder met de eerste maand uitwerken, inclusief het eerste snij- en naaiwerk, spannend! Nog heel even wachten en dan komt Quiltshop Leur misschien al eind van de week met de nieuwsbrief, om je op te geven voor deze prachtige BOM, en dan weten jullie ook wanneer hij van start gaat.  Ik zal regelmatig bloggen over deze mooie stofjes, en wie weet jullie ook over een tijdje?

Geduld

Ik was de winkel amper in, en het geluid van krijsende kinderen, een roepende zwakbegaafde man en 2 vreselijk in de weg staande dames die gezellig aan het bijpraten waren, maakten dat ik spijt had dat ik niet eerder op de dag was gegaan. Maar ja, de biezen naaien, bladeren opruimen, email lezen en beantwoorden, en koffie drinken met Frederike én Zopje op schoot moesten ook gedaan worden, en een mens moet nou eenmaal keuzes maken op een dag.

De zwakbegaafde man stond binnen bij de inpaktafel, naast de schuifdeuren van de winkel, en riep steeds loeihard: "Open!", met zijn armen een wijds gebaar makend, en dan gingen de deuren open,  omdat er een klant langs de andere kant naar binnen wilde, maar dat had hij niet door (denk ik) want dan was hij zo blij, dat hij stond te juichen, tot de deuren weer dicht gingen. En dan riep hij weer: "Open!." Ach, ik kan hier wel de humor van in zien, als zo'n jongen hier nou een lol in heeft, en hij doet verder niemand kwaad, toch?

Voorbij de klaphekjes van de winkel komen ging lastig, want daar stond een oudere man met zijn karretje de boel te blokkeren, op zijn gemakje de aanbiedingen bestuderen die gelijk na de klaphekjes aan de linker kant stonden uitgestald. Doorlopen was de bedoeling tussen de hekjes, maar dan kon je niet zien wat er in de aanbieding was, en dan denk ik: "wie verzint nou zoiets?", en ik wachte geduldig tot de meneer was uitgekeken is doorgelopen. Ik wurmde mezelf tussen de bakken groenten, de geparkeerde winkelwagentjes en de koelwand met andere groenten, en plukte in het loopje snel een pak roerbakgroenten uit de vitrine, achter mij liepen immers ook mensen die door wilden lopen, inhalen was onmogelijk, en de man achter mij duwde bijna de glazen vitrinedeur er uit nog voordat ik hem kon sluiten, zo'n haast had hij.

Voor mij kwam een knul van de winkel vanaf de andere kant aanlopen met een hoge kooi vol dozen en trays met potjes voor zich uit duwend, en blokkeerde de doorgang toen hij met een klant meeliep, die hem wat vroeg, en hierbij de kar achter zich latend. Het gezucht en gekreun achter mij nam in volume zo toe, dat het leek of we allemaal gelijkertijd aan het klaarkomen waren, maar niets is minder waar, tenminste, bij mij niet. We staken massaal achteruit en liepen langs de andere kant van de groentengang verder.

De winkeldeur ging zo te horen nog steeds open en dicht, het gejuich van de man bulderde door de winkel, maar bij de diepvriesafdeling werd het overstemd door een gillend, huilend en stamvoetend kleutertje die zijn zin niet kreeg omdat mama het zegt, zijn knuistje stevig in moeders hand, terwijl ze met haar andere hand het winkelwagentje vooruit duwde. De in het wagentje zittende dreumes, een vrolijk meisje met bovenop haar hoofdje 3 haren in een roze strik geklemd, had het reuze naar haar zin met alles wat mama in het wagentje gooide en binnen handbereik was, oppakken, in de mond steken, en eruit gooien. Moeder, hoogzwanger, had het er maar druk mee, en ik kreeg haast medelijden met haar. Tot ik de vleesafdeling zag, met de kogelbiefstukjes, en me bedacht dat we jaren zijn beduveld door de slagerijen van de supermarkten, omdat het gewone 'ordinaire' biefstukjes zijn, maar dan met een hogere prijs, zo zag ik op deze aflevering van keuringsdienst van waren onlangs, shocking!

Uiteindelijk kwam ik aan bij de kassa, mijn wagentje voor de helft gevuld, en nadat ik de band had gevuld, wachtte ik rustig af tot de dame voor mij klaar was. Het gejuich en geroep "Open" klonk nog steeds door de winkel, maar nu was er nog een stem bij gekomen, dat van een klant die zich er danig aan stoorde. "Hou er nou maar mee op. Stop eens, ga jij eens naar huis!", maar de man liet zich niet van de wijs brengen, tot plezier van de kassiere, die me later vertelde dat deze man op zijn moeder stond te wachten, die haar portemonnee was vergeten, en had gevraagd of het goed was dat haar zoon binnen op haar mocht wachten.

Achter me was een lange slungelige knul komen te staan, met een fles schoonmaakmiddel in zijn hand. Ik was hem eerder tegengekomen toen ik bij de snoepafdeling op zoek was naar de witte chocolade met gepofte rijst voor DH, en ook nog wat lekkers voor DD en mijzelf (omdat het weekend is), hij werd toen flink door zijn moeder uitgefoeterd, omdat hij iemand bijna van de sokken had gereden met het karretje, terwijl hij hiermee aan het steppen was. En toen ze met het in de auto laden van de spullen opeens bedacht dat ze nog iets was vergeten, moest hij er om, voor straf, want ze was -net als een ander- blij de winkel eindelijk te hebben verlaten.

De jongen was net aan de beurt toen er nog een vriendelijk uitziende kerel achter me kwam te staan, ook met maar 1 ding in zijn handen, en vooruit, ook hij mocht voor me gaan, en toen ik aan de beurt was, keek ik nog even achter me, maar daar stond alleen een vol karretje van een andere klant. "Zo, u heeft het lang kunnen uitstellen mevrouw, maar nu moet het er toch van komen," zei het meisje achter de kassa lachend. "Ach ja, ik heb mijn goede daad voor vandaag weer gedaan", antwoordde ik, de reep Toblerone voor mezelf in de tas  stoppend, die heb ik wel verdiend.  Dochter maakte ik blij met de chocoladeballen gevuld met melkpoeder.

En, hebben julie deze nieuwe journalist al gezien? Sinds ik deze filmpjes van Lucky tv heb gezien, kijk ik heel anders tegen politieke journalistiek aan.